Een eerbetoon aan mijn zoon Mathis
Er zijn mensen die je leven binnenkomen als licht.
En er zijn mensen die dat licht nooit meer verlaten,
zelfs niet wanneer hun lichaam dat wel doet.
Mathis was zo’n licht.
Niet hard, niet luid, niet altijd zichtbaar voor iedereen —
maar voor wie dichtbij hem stond,
was hij een wereld op zichzelf.
Een warme jongen met humor, diepte en dromen.
Iemand die liefhad zonder daar veel woorden voor nodig te hebben.
Iemand die keek, écht keek,
zoals maar weinig mensen dat kunnen.
Een jongen met een hart dat groter was dan zijn leeftijd
Mathis was negentien,
maar in zijn blik zat de wijsheid van iemand
die veel verder was dan de jaren die hij kreeg.
Hij was gevoelig, vol empathie,
en had een zachte kracht
die mensen vaak pas begrepen
als ze even met hem verbonden waren.
Hij kon lachen met heel zijn gezicht,
maar ook stil zijn met heel zijn hart.
En precies in die stilte
zat zijn mooiste deel.
Zijn liefde voor muziek
Muziek was voor Mathis nooit zomaar geluid.
Het was een vorm van leven.
Hij voelde elke toon,
verdween in ritmes,
en zong alsof niemand luisterde
maar iedereen hem begreep.
Als hij muziek maakte
viel de wereld om hem heen weg.
Alsof dat ene moment
alle ruimte kreeg die het nodig had.
In mijn eigen muziek vind ik hem nu terug.
In de trillingen van een drumvel,
in een stemvlaag,
in een akkoord dat ineens iets losmaakt.
Daar leeft hij nog,
daar ademt hij mee.
Zijn liefde voor kinderen
Mathis had iets met kinderen —
een natuurlijke zachtheid.
Hij hoefde het niet te spelen.
Kinderen voelden zich veilig bij hem.
Dat was geen truc,
dat was wie hij was.
Daarom hield hij van Sinterklaas,
lang nadat hij wist hoe het werkte.
Niet voor zichzelf,
maar voor de magie die kinderen voelen.
Hij vond het mooi als zij straalden.
Daar genoot hij van.
Zijn liefde voor verbondenheid
Mathis was iemand die mensen bij elkaar bracht
zonder dat hij daar moeite voor deed.
Hij was de jongen
die je even aankeek en zei:
“Komt goed.”
En dan geloofde je hem.
Hij was trouw.
Eerlijk.
Warm.
En hij miste het nooit als iemand moeite had.
Hij voelde dat.
Hij zag dat.
Hij was een stille schakel
die meer hield dan sprak.
Maar alles wat hij gaf,
gaf hij oprecht.
Zijn plek in mijn leven
Sinds 21 oktober is niets nog vanzelfsprekend.
Mijn wereld staat open op een manier
die ik nooit gewild heb.
Maar Mathis is niet weg.
Niet echt.
Hij zit verweven
in mijn adem, mijn dagen,
mijn werk, mijn liefde,
in alles wat licht vangt
en alles wat donker is.
Hij is in het Wad,
in de horizon,
in de eerste gloed van de ochtend
en in de laatste stilte van de avond.
Hij is in elke foto die ik maak,
in elke seconde die ik bewust beleef.
Ik draag hem niet in herinnering —
ik draag hem in aanwezigheid.
Elke dag.
Iedere vezel.
Elke keuze.
Elke blik door mijn lens.
Wie hij voor mij blijft
Mathis blijft mijn zoon,
mijn trots,
mijn zachte spiegel,
mijn kompas.
Niet in verleden tijd,
maar in tegenwoordige.
Want liefde stopt niet
waar het leven stopt.
Liefde gaat door
waar wij verder moeten.
Dit eerbetoon is geen afsluiting.
Het is een begin.
Een plek op mijn website
waar Mathis mag bestaan
zoals hij was:
Warm.
Lief.
Zacht.
Licht.
Écht.
En voor altijd bij mij.
Mathis Renou.
Voor altijd mijn zoon.
25-12-2005 – 21-10-2025